Belgische Bommen

Belgische Bommen

Verdrietig word ik ervan. Weer aanslagen. Nu is België aan de beurt. Meerdere bommen die gruwelbeelden opleveren. Het komt steeds dichterbij en de angst voor aanslagen dicht bij huis groeit. En dat is nou net hun bedoeling.

Terwijl ik dit schrijf zit ik in een trein. Panisch word ik niet, maar het idee dat het ook met een simpel treinreisje kan gebeuren schiet wel door mijn hoofd. Wat ik me afvraag is: hoe leg je dit aan een kind uit? Volwassen mensen leggen bommen neer op drukke plekken om andere mensen bang te maken. En de kinderen van de aanslagplegers dan? Zegt hun moeder: “Papa doet z’n best om andere mensen dood te maken?” Voor het avondeten komt hij terug. Of hebben zij helemaal geen kinderen en andere mensen die zich nog maar enigszins betrokken voelen bij de maatschappij?

Er schieten meer vragen dan antwoorden door m’n hoofd. Is het nooit genoeg? Moet de hele wereld kapot? Wat dachten de slachtoffers toen ze beseften dat ze middenin een aanslag zaten? En hun familie en vrienden?

De media zit er uiteraard bovenop. Hoe meer ik naar de beelden kijk, hoe meer mijn angst toeneemt. Dus ik sluit mijn nieuws-app terwijl er “Station Enschede, eindpunt van deze trein” door de trein klinkt. Ik ben veilig aangekomen. Maar diep van binnen ga ik zwaar bedroefd m’n dag tegemoet.